Initiatiefnemer Greg Van Buynderen kon met zijn ontwapenende overtuiging veertien kompanen naar Monschau lokken.
En Greg heeft gelijk gehad, we hebben een leuk en ontspannend weekend mogen ervaren.
Na een vlekkeloze autoreis van ongeveer 2 uur komen we vrijdagmiddag 11 juni rond half 5 aan in Monschau. Hotel Carat is een prachtig 4-sterrenhotel. Er zijn evenwel onvoldoende kamers zodat de meesten elders worden gelogeerd. Sommigen gaan hierop vooruit met onder andere 2 flat screen tv’s op hun luxe-appartement, anderen hebben minder geluk en moeten tevreden zijn met “jeugdherberg”kamers.
Eten en vooral drinken doen we evenwel in ons thuishotel. En hierop is werkelijk niets aan te merken. Leuke bar met 2 zaaltjes waarin op grote schermen het wereldbekervoetbal kan gevolgd worden met uiteraard een frisse Bittburger pint. “Bitte ein Bitt!”
‘s Morgens en ‘s avonds eten we steeds in het restaurant van het hotel. Twee tafels zijn voor sk De Vrede gereserveerd. Zowel ontbijt als avondmaal zijn rijkelijk via verschillende bufetten. Een lekker flesje rode en witte wijn of een pintje erbij, meer moet dat niet zijn.
Monschau zelf is een liefelijk dorpje met verschillende cafeetjes en gezellige terrasjes. Die hebben we natuurlijk nauwkeurig moeten gaan verkennen. Op één van de sfeerfoto’s kan je ons zien luieren aan een tafeltje op het marktplein.
‘s Zaterdags in de namiddag wordt het voetbaltornooi dan gespeeld. De wedstrijden gaan door op de helft van een voetbalveld, de ondergrond is gravel. Spijtig gaan de hemelsluizen open bij het begin van de eerste match en het is blijven pijpestelen regenen tot de laatste wedstrijd. Vooral onze doelman Filip V zag je meer en meer aan gewicht toenemen naarmate hij regelmatig in het slijk moest duiken.
Tegen meer ervaren tegenstrevers hebben we weinig kans. Toch slagen we er in om plezier te maken en af en toe mooie combinaties op het veld te tonen. Zo kan Bert L een knap doelpunt scoren na deviatie aan de eerste paal van een assist van Tom DB. Na drie wedstrijden is het gedaan en sk De Vrede eindigt op een zeer verdienstelijke achtste plaats.
‘s Avonds is er dan nog de ‘verbroedering’ tot in de late uurtjes, de volgende morgen voor sommigen de harde ontnuchtering met wat strammere spieren. Het was een zeer plezierige en ontspannende ervaring. Volgend jaar, het eerste weekend van juni, hopen we er opnieuw bij te kunnen zijn.
Dit waren de gladiatoren van sk De Vrede: Aart Luyten, Bert Lemmens, Filip Vekemans, Roel Janssens, Wim Nuyts, Tom De Boeck, Jo Verhaegen, Vince Tripodi, Wim Heirbout, Greg Van Buynderen, Jan Wouters, Herman Puls, Bert De Wit, Mieke en Piet Verhaegen.
Herman Puls
