Na de mislukte vertoning van vorige week waren de verwachtingen hoog gespannen temeer daar we het vandaag mochten opnemen tegen de rode lantaarn uit onze reeks.  Helaas, driewerf helaas liep het andermaal af op een sisser.

Tijdens de eerste helft namen we eigenlijk makkelijk de maat van de Brasschatenaren met een logische 2-0 ruststand tot gevolg.  Na 20 minuten ging Sam sierlijk neer na contact met de doelman en de logische strafschop werd door Bart genadeloos in doel geknald.  Even later loodste Bennie met een listige steekbal Mario door de buitenspelval, prima afwerking en de mosselen leken aan wal.

De waarschuwende woorden tijdens de rust dat een snelle tegengoal van Brasschaat absoluut moest vermeden worden omdat de match dan alsnog zou kunnen kantelen, waren nog niet koud of, jawel, patsboem 2-1.

Even later ontsnappen we dan aan de gelijkmaker wanneer Roel met een schitterende reflex uitpakt.

Naar aloude traditie springen we erg slordig om met de toch prima kansen die we bij elkaar weten te voetballen en dan weet je dat de koude douche, de donderslag bij heldere hemel of het klassieke deksel op de neus niet kan uitblijven.  Zoals bij het eerste tegendoelpunt ligt ook nu klungelig uitverdedigen aan de basis van de gelijkmaker (2-2).

Het wordt stilaan een kwalijke gewoonte dat ploegen die amper de weg naar het doel weten te vinden of laat staan punten pakken, tegen ons hun heropstanding komen vieren.
Onderschatting??

Als het waar is dat hoop doet leven dan hopen we maar dat Riko Hubertus volgende week een bende hongerige wolven te bekampen krijgt.

Eric De Coninck