Dat de mannen uit Stabroek niet naar Kontich waren gekomen om cadeautjes uit te delen, werd wel snel heel erg duidelijk.  Ze begonnen in vijfde versnelling,  een versnelling of drie hoger dan wij en na twaalf minuten stond er reeds een verontrustende 0-3 op het bord te flikkeren.

Vanaf dat moment gooiden onze groenwitte krijgers alle complexen van zich af en begonnen ze met een groot strijdershart de stellingen van de fiere leiders te bestoken.  Nadat Sam in verdachte omstandigheden tegen het gras was gewerkt, zette Bart de elfmeter feilloos om.

Even later loodste Stijn DC de jarige Stef door de buitenspelval en kon de laatste verdediger van de bezoekers niet anders dan aan de noodrem trekken met een rode kaart tot gevolg.  Bart borstelde de toegekende vrije trap tegen de doelpaal, maar de goed gevolgde Floris kon makkelijk binnen tikken. 2-3 bij de rust.

Na de rust gaan we op het zelfde elan door, maar de verdediging van Stabroek geeft amper een krimp.  Halverwege is Roel kansloos wanneer een vrije trap afwijkt op de muur en tergend langzaam in doel rolt (2-4).

We geven echter niet op en tijdens een dol slotoffensief komen we niet verder dan de aansluitingstreffer van Mario en enkele scrimmages voor het bezoekende doel.

Een verdiende zege voor Stabroek, maar het bijna aanhoudende gezeur van spelers en begeleiding bij haast elke beslissing van de scheidsrechter moet toch een wrange nasmaak geven bij de toekomstige (?) kampioenen.

Over smaak gesproken.  Het napraten over deze match bij een bord spagetti was dan weer wel een voltreffer.

Eric De Coninck