SK De Vrede – een brok geschiedenis.

Eind jaren zestig (1968 of 1969) hadden enkele mensen het idee om wat meer leven te brengen in de nogal stille Vredewijk, die toen nog niet zoveel inwoners telde als nu.
De eerste initiatiefnemers waren o.m. Theo Voorspoels, Jos Ceulemans en Jos Geysen .

Zij trommelden enkele mensen op, om op zondag namiddag een voetbalmatch te spelen tegen een andere gelegenheidsploeg. Dit initiatief viel bij de meesten in de smaak en zo kwam het dat er bijna iedere zondag een matchke werd gespeeld tegen een of andere caféploeg. Het grote probleem bestond erin dat men steeds een andere tegenstander moest vinden, alsmede een beschikbaar terrein voor de thuismatchen en een neutrale scheidsrechter.
Iedereen die deelnam aan een voetbalwedstrijd, deed dit op eigen risico, maar na een spijtig ongeval, waarbij René Hoes, een gelegenheidskeeper van in de vijftig, een been brak en voor de rest van zijn leven invalide werd, besefte rnen dat er toch wat meer structuur in de organisatie moest komen en men een verzekering moest afsluiten voor de spelers.

Er werd dan ook een bestuur samengesteld met als voorzitter Theo Voorspoels en als schatbewaarder Frans Van Put. Om de fysieke toestand van de spelers wat op te krikken werd er besloten om eens in de week te trainen onder de leiding van Jos Geysen, ex-speler van Kontich F. C.

Ons oefenterrein was toen een paardenwei op de hoek van de Gellycklaan en de Rodenbachstraat. Na onze thuismatchen, die plaatsvonden op verschillende terreinen in de omgeving, werd de tegenpartij ontvangen in de garage van Theo Voorspoels. Dat maakte dat er die voormiddag met man en macht werd gewerkt om die rommelige garage toch een beetje aantrekkelijk te maken.
Niettegenstaande deze gebrekkige accommodatie zijn daar heel veel liters bier en andere dranken door de dorstige kelen gevloeid, en was er steeds voldoende sfeer tot lang na de match, soms ook wel tot groot ongenoegen van vrouwlief, die haar man niet mee naar huis kon krijgen.

Na ongeveer een half jaar op dergelijke manier de voetbalsport te hebben bedreven, werd er beslist om aan te sluiten bij het VEV, Vereniging Edegemse Vriendenclubs, met als organisator Cafe Het Spechtje.

Spechtje op de Prins Boudewijnlaan in Edegem.  Het was een competitie met een 10-tal, meestal caféploegen.

Enkele namen van ploegen:

• Het Spechtje, Edegem
• De Johnny Boys, Antwerpen
• Kemo = Koepoortstraat – Eiermarkt – Melkmarkt en Omgeving
• Gaston Villa, Gaston was de toenmalige uitbater van het kapsalon De Loore  in Antwerpen     
• De Carlo’s, Wommelgem
• Breughel e.a

Onze thuiswedstrijden werden gespeeld op het voetbalterrein van Kontich Atletiekclub aan de Keizershoek

Inmiddels werden door Jos Geysen en wijlen Jos De Wit, statuten opgemaakt zodat SK DE VREDE een vzw werd met een BTW nummer. En van toen werd er uitgekeken naar een eigen terrein.

Aan de Meylweg in Kontich werd een geschikte wei gevonden met aanpalende stallingen.
Met de weduwe Torfs werd een huurovereenkomst gesloten voor onbepaalde tijd.
Er werd contact opgenomen met wijlen Louis Bosmans die, op voorwaarde dat hij erelid mocht worden, het terrein gratis aanlegde.

Bij brouwerij Maes werd een lening aangegaan, met persoonlijke borgstelling van het inmiddels uitgebreid bestuur. Met deze lening werd een kantine opgetrokken met de nodige inrichting zoals stoelen, tafels, toog, verlichting, mazoutkachel en zelfs een juke-box. Aan alle administratieve verplichtingen, zoals het aanvragen van tapvergunning en BTW nummer, werd voldaan.
De stallingen werden door steeds dezelfde vrijwilligers omgevormd tot kleedkamers, van de troggen werden zelfs douches gemaakt.

In die tijd werd er ook jaarlijks een bal gegeven in het Prinsenhof, met een enorme tombola aan prijzen die we bij de handelszaken hadden gekregen. Maanden vooraf werden er huis aan huis kaarten in voorverkoop aangeboden.
Het succes van deze bals was overweldigend en leverde de vereniging een niet onaardige winst op …

Door het verhuren van het voetbalveld aan andere verenigingen, zoals o.a.Transport Nagels en een tijdje aan Belgica Edegem, alsmede de opbrengsten uit de kantine; die de eerste twee jaren pro- deo werd uitgebaat door Frans en Wis Van Put en Jos en Lydia Geysen, kon de lening aan brouwerij Maes op enkele jaren worden terugbetaald. Nadien werd de kantine; wegens gebrek aan vrijwilligers, verder uitgebaat door Jef Provincael en zijn echtgenote Maria, tegen een percent op de ontvangsten. Alle inkomsten en uitgaven werden zorgvuldig in een boekhouding gedetailleerd bijgehouden door secretaris Jos Geysen. Onze kassier wijlen Frans Van Put kon soms uren zoeken als hij een frank verschil had in zijn kas.

In die tijd werd er zelfs maandelijks een nieuwsblad verdeeld aan alle inwoners van de Vredewijk. Hierin werden alle activiteiten van de vereniging opgenomen, zoals de verslagen van de gespeelde wedstrijden, het klassement, het reilen en zeilen in de wijk, de geboortes, overlijdens, huwelijken enz.

Het aantal spelers groeide gestadig en men was verplicht om met een tweede ploeg te starten. De eerste ploeg had zich intussen ingeschreven in het Katholiek Sportverbond, waar werd gestart in de vijfde afdeling, met wisselend succes …
Maar ook aan de andere sportievelingen werd gedacht, zo ontstond er ook een gemengde volleybalploeg die hun wedstrijden speelden in de sporthal.
Maar na een tijdje bracht dit de nodige spanningen teweeg omdat volgens de voetballers zij voor de nodige inkomsten zorgden, en de volleyballers alleen maar kosten veroorzaakten.

Na ± 10 jaar heb ik dan omwille van beroepsbezigheden het secretariaat overgedragen aan Paul van Hoof.
 

Een zwarte bladzijde in de geschiedenis van de vereniging.

De tweede ploeg speelde vriendenwedstrijden. Tijdens een dezer wedstrijden brak Eddy Mees, de verantwoordelijke van de ploeg, zijn been. Hij werd opgenomen in het hospitaal waar hij de nodige verzorging kreeg, maar verwikkelingen nadien hadden zijn overlijden tot gevolg. Hij was vooraan in de twintig. Gelukkig hebben wij voor de nabestaanden toen nog een schadevergoeding kunnen verkrijgen, maar dat kan natuurlijk het verlies van een kind niet ongedaan maken.

Jos Geysen
 

En nog meer uit het ‘rijke’ SK – verleden…

- Dree (ex-secretaris van de ex-volleybalploeg):

Het groepje mannen en vrouwen zag er plezier in om de zondagvoormiddag een partijtje volleybal te spelen achter het Gemeentehuis van Hove en dat begon meestal rond 10.30 u.
We hadden toen ook veel bekijks van vroege wandelaars en ‘t ging als een vuurtje rond dat hier recreatief  aan meegedaan kon worden. (in Hove was er destijds van volleybal ook niet veel soeps …)
…
Sportief scheerden we geen hoge toppen alhoewel ons plezier omgekeerd evenredig was … ik herinner mij nog levendig een eerste setwinst op verplaatsing. De grond daverde daar en de tegenpartij keek raar naar ons met uitdrukkingen op ‘t gezicht van ‘weten die mannen niet dat de match nog niet gedaan is … doen die altijd zo zot als ze eens 15 punten haalden …?’

- Bij de viering 20 jaar SK:

Een paar jaren geleden kwam daar echter een nieuw element bij: gezonde AMBITIE. Men was namelijk tot de vaststelling gekomen dat het aanwezige potentieel niet optimaal werd benut.
Enkele dynamische medewerkers namen het kloeke besluit, daar iets aan te veranderen. Er werd overlegd met spelers en sympathisanten. Dilettantistische improvisatie moest plaatsmaken voor een meer gestructureerde werking. Het financiële puin van het verleden werd geruimd. Er werd een inventaris opgemaakt. En de conclusie luidde: het moet anders kunnen. En beter. Want al die jaren had de ploeg zomaar ambitieloos wat aangemodderd in de laagste reeks van het K.K.V.S.
Er werd gewerkt. Op structureel en op sportief vlak. Vooral op gebied van de motivatie. En wat bleek? Het seizoen 90-91 werd al onmiddellijk een sportief succes. Mits een beetje geluk werd de promotie naar Vierde Afdeling bereikt.

- Uit het interview n.a.v. 30 jaar SK:

Wat waren tot nu toe de topdagen en topjaren?
De echte topjaren liggen nu al een tijdje achter de rug. Toen waren we er zelfs in geslaagd om door te dringen tot in de Tweede Afdeling van het Katholiek Sportverbond. Gedurende enkele jaren slaagden we erin om ons behoorlijk te handhaven in dat selecte gezelschap, maar het is nu eenmaal een wet waaraan geen vereniging ontsnapt: na enkele jaren komt er onvermijdelijk een terugval.
Topdagen waren er bij de vleet omdat kameraadschap bleef primeren en vaak opmerkelijke resultaten werden geboekt met bescheiden middelen.

N.B. ondertussen speelt de 1ste ploeg terug in de 2de Afdeling KVV